De gewone man

De gewone man

 

De afgelopen tijd lijkt het vrijwel constant te gaan over de gewone man, de ongehoorde, ongeziene, gewone man. De man die niet opgemerkt wordt door de politiek noch de media. De gewone man die de meerderheid van de bevolking uitmaakt, maar zijn stem niet laat horen. Er wellicht straks ervoor zorgt dat Wilders premier wordt, zoals de gewone man ervoor gezorgd heeft dat Trump president wordt.

Ik ben geneigd om een parallel te trekken tussen de huidige situatie en die van Duistland in de jaren-30, maar wil deze eigenlijk niet maken. Omdat ik weiger te accepteren dat de mensheid niets geleerd heeft van de geschiedenis. Maar de geschiedenis is misschien wel een vicieuze cirkel van gebeurtennissen die zich steeds blijven herhalen.

Men heeft een groep teleurgestelde, boze mensen, een sterke leider, en een groep waaraan de schuld kan gegeven worden. Zie hier: vruchtbare grond voor nazisme in de 20ste eeuw. En nu is diezelfde vruchtbare wellicht terug.

Arnon Grunberg nam in zijn column in de Volkskrant van vorige week maandad de speech ‘minder minder’ speech van Wilder letterlijk over, maar verandere het woord Marokaan door Jood. En plots lijkt het akelig veel op een speech van de man die vroeger pretendeerde de stem van het volk te zijn en zo de macht greep, beloofde Duitsland groot te maken, maar uiteindelijk Duitsland samen met Europa de afgrond in hielp.

Wat is de volgende stap: opkomend antisemitisme, mensen met een buitenlandse achtergrond verbieden om openbare ruimtes te bezoeken, ze het land uitzetten of opsluiten in kampen? Zijn we onze medemenselijkheid verloren, denken we alleen maar aan onszelf?

Ik kan niet in de toekomst kijken, misschien gelukkig maar. Ik weet niet wat er gaat gebeuren over een paar jaar.

Het enige wat we kunnen doen is tegen de stroom ingaan, laten zien dat het anders kan en de meerderheid het niet altijd bij het juiste eind heeft… Maar wellicht de gewone man of vrouw, zoals u en ik, wel

Advertenties

Naastenliefde is het antwoord 

Naastenliefde is het antwoord 

​De wereld verkeert in de naweeën van de Amerikaanse verkiezingen. Ik verwacht dat die naweeën nog lang door kunnen gaan. Misschien wel Trumps hele termijn lang. En hoe lang duurt het voordat Amerika en de wereld van de kater van Trump zijn bekomen?

De wereld vraagt zich af wat er mis is kunnen gaan Althans, voor een deel van de wereld is het mis gegaan; Trumps kiezers prijzen zich gelukkig. De kiezer die zijn vertrouwen op Trump heeft gesteld. De kiezer die zich ongehoord voelde, ziek was van de Amerikaanse droom die voor velen eindigt in een verschrikkelijke nachtmerrie. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Sprongen die hebben geresulteerd in Trump als president. De media is voorbij gegaan aan deze groep mensen die bij de stilzwijgende meerderheid horen. De mensen die hun stem niet hebben laten horen, langs de zijlijn hebben meegekeken,  maar wel hebben gestemd. 

Laten we leren van deze zaak, de boze, teleurgestelde medemens laten zien dat hun stem wordt gehoord. Dat we weten wat de problemen zijn. En daar een oplossing voor vinden. Laten we laten zien dat die oplossing geen antwoord van haat voor de ander, maar van naastenliefde is… 

So, Trump it is…

So, Trump it is…

Wat valt er nog te zeggen wat nog niet gezegd is?

De enige vraag die bij mij oprijst is: hoe is het mogelijk? Niet zo lang geleden was ik vol goede hoop dat Bernie Sanders weleens de democratische kanditaat had kunnen worden. Dat Amerika het goede voorbeeld aan de wereld had kunnen geven hoe je een politieke revolutie moet aanpakken. Hoe je een land van binnenuit hevormd tot een socialistische staat.

De politieke revolutie die is er. Maar een revolutie naar de afgrond. Misschien niet zozeer van Amerika, maar van normen en waarden. De normen en waarden van naastenliefde en sociale gelijkheid. De normen en waarden van opkomen voor de ander en iedereen gelijke kansen bieden. En nu Trump president is, zijn er weinig normen en waarden meer te vinden in Amerika.

Een sexist en rascist is aan de macht. Wat volgt? Wilders? Le Pen? Een extreem-rechts Europa?

Dus Donald Trump is het. The New Yorker noemde het een tragedie, zie hier.Het feit dat hij verkozen is, is dat zeker; een tragedie van de democratie. Want hoe mooi de democratie ook moge zijn, het kent zijn  grenzen. Dat vertelt het verhaal van Nazi-Duitsland al. Maar we weten niet wat de toekomst brengt. We moeten verder…

Optimistisch blijven

Optimistisch blijven

De afbeelding bij dit bericht is van cartoonist Joe Heller.

De Amerikaanse verkiezingen staan voor de deur. Over vier dagen weten we wie het machtigste land ter wereld gaat vertegenwoordigen.

Ik heb de afgelopen tijd weinig geschreven. Dit was niet echt het bewuste keuze. Het ‘ging’ niet. Het fameuze writers-block treft denk ik iedere schrijver, van welke soort dan ook, wel eens een keer. De vraag die denk ik het meeste door mijn hoofd gespookt heeft is: wat valt er nog te schrijven. Ik kan mijn mening over alle onderwerpen die het nieuws zijn gepasseerd behandelen. Kritiek geven op de splinterpolitiek, mijn mening over de mogelijke langzame ondergang van de democratie, maar wie ben ik om dit te doen? Er is al zoveel over geschreven en ik denk dat we het verkeerde pad zijn ingeslagen en dat er voorlopig geen weg meer terug is. Maar ik blijf altijd optimistisch; al komt het alleen maar door mijn geloof.

De afgelopen weken heb ik veel gezwerfd door de straten van Amsterdam, talloze musea bezocht en gelopen door een heel aantal straten en steegjes. Het Parool staat vol met nieuws over de oplossing voor het groot aantal toeristen dat de stad bezoekt. Je zou het een heuse invasie kunnen noemen. Stedelingen zijn bang dat ze hun stad kwijtraken en niet meer terugkrijgen. Maar ach, dat is geen nieuw fenomeen in Nederland of Europa.

Aanstaande dinsdag zit de hele wereld voor de buis gekluisterd. Om te zien wie de komende vier jaar de touwtjes in handen heeft. Ik vraag me af of het wel zo is dat de Amerikaanse president de touwtjes in handen heeft. Obama had het congres vrijwel altijd tegen zich en ik denk dat als Clinton wint dit niet zal veranderen. Afgelopen dinsdag berichtte NRC Handelsblad, zie hier, dat de tegenstanders van Amerika steeds sterker worden; Amerika alleen maar zwakker en meer aangewezen op eigen kracht. Ik hoop dat Trump de verkiezingen verliest, maar ik weet niet of we blij moeten zijn met Hillary Clinton als president.

Maar ik blijf optimistisch; al is het alleen maar door de kleine kans dat in maart er een links blok aan de macht in Nederland komt…

Denken we niet meer aan leed?

Denken we niet meer aan leed?

 

Vorige week vrijdag ben ik zeventien jaar oud geworden. Nog een jaar en dan mag ik mezelf ‘volwassen’ noemen. Al is dit ook maar een term die door mensen bedacht is. Want wanneer is iemand echt volwassen? Je leert toch je hele leven door?

Het nieuws dat het meeste opviel deze week was de nieuwe wet voor orgaandonatie die werd aangenomen in de tweede kamer. Als deze maand de eerste kamer ook instemt zullen we straks actief moeten kiezen of we wel of geen donor willen worden. De kranten stonden vol met nieuws- en opinieartikelen. Wat ik het raarste aan dit alles vind is dat de wet van D66 komt. Een partij die juist staat voor zelfbeschikking en vrijheid van het individu. Als de wet straks aangenomen wordt, dwingt de overheid ons om een keuze te maken. En moeten we dit wel willen?

We zouden wat mij betreft als het op zaken als deze aankomt alles zelf moeten mogen beslissen. We zouden moeten mogen beslissen om geen keuze te maken, want de dood is en blijft een moeilijk iets waar menigeen niet al te graag over nadenkt. We zouden moeten mogen beslissen of we juist wel de keuze willen maken om orgaandonor te zijn, want velen vinden het fijn om leven te geven aan iemand anders. En we zouden ook moeten mogen kiezen om geen donor te zijn, want je lichaam blijft eigendom van jezelf en niet van de overheid.

Woensdag stond in NRC Handelsblad een opinieartikel met de titel: ‘D66 heeft geen weet van het drama op de IC’, zie hier. Dit artikel laat haarfijn zien waar het in de media en politiek de afgelopen dagen aan ontbrak. Er was geen aandacht voor de slachtoffers, nabestaanden en het leed dat gepaard gaat met het sterven van een persoon. Want we moeten ons beseffen dat, in het geval van orgaandonatie, het leven van iemand, de dood van een ander betekent. En de dood gaat altijd gepaard met leed…

 

 

Ik weet wie ik ben

Ik weet wie ik ben

Deze week ben ik  begonnen aan de opleiding journalistiek en communicatie in Utrecht. Een mhbo opleiding, met andere woorden een mbo opleiding die een goede voorbereiding biedt voor het hbo.

Ik weet het nog goed dat ik vijf jaar geleden aan de middelbare school begon. Een havo/vwo klas. Ik twijfelde er niet aan dat ik mijn vwo diplomaa zou halen en hierna naar de universiteit zou gaan. Niets bleek echter minder waar. Het schoolsysteem in Nederland is nou eenmaal niet geschikt voor iedereen. Er zijn altijd mensen die niet precies in een hokje passen, waar ik het een aantal berichten terug over had.

Met terugwerkende kracht had ik veel beter mijn beste moeten doen op school. Dan zou ik nu heel ergen anders mijn opleiding hebben gevolgd. Toch heb ik geen spijt ervan. De tijd dat ik niet of weinig met school ben bezig geweest, heb ik besteed aan onderzoek doen naar mijzelf. Naar wie ik nou echt was, wat ik wilde doen en waar ik voor stond. En dat weet ik nu, althans dat meen ik te weten.

De opleiding die ik nu volg is bedoeld voor mensen zoals ik. Menen die verbaal zijn igsteld en die houden van taal en de actualiteit. Het is fijn om met like minded people in de klas te zitten.

Waar ik in de afgelopen tijd achter ben gekomen is mijn liefde voor de filosofie. Mijn liefde voor wijsheid. Misschien had ik hier wel nooit achter gekomen als ik een havo of vwo diploma had behaald. Misschien was ik dan niet een tijd lang opzoek geweest naar wie ik was. En had ik niet geweten dat ik filosfie wil gaan studeren. Eerst aan het hbo en dan aan de universiteit.

Ik ben er de afgelopen tijd ook achter gekomen hoe belangrijk mijn geloof voor me is. Juist in de tijden dat het moelijk gaat, dat je teleurgesteld bent, biedt geloof troost en hoop voor de toekomst. Als je het gevoel hebt dat niemand je begrijpt, kun je weten dat er maar Een is die je beter kent dat dat je jezelf kent.

Misschien is het beter zo. Ik weet wat ik wil en daar werk ik naartoe. En wie een doel heeft, heeft de motivatie om dit doel te bereiken. En ik zit vol motivatie, iets wat ik een tijd lang niet kon zeggen. En dat ik vol motivatie zit, voelt goed. En wat nog beter voel is dat ik nu weet wie ik ben…

 

`

 

 

 

Bewustwording van de tweede wereldoorlog

Bewustwording van de tweede wereldoorlog

De afbeelding van dit bericht is een foto van de ingang van conectratiekamp Auswitch

Gisteren was er voor de laatste maal een reünie van oud verzetsleden uit de tweede wereldoorlog. De gemiddelde leeftijd van de mensen was 92 jaar. Zie hier voor het artikel hierover uit ‘Trouw’. Het stoppen van deze laatste reünie is een teken dat de tweede wereldoorlog definitief tot het verleden aan het gaan horen is. De groep mensen die nog een echte connectie met de tweede wereldoorlog hebben wordt steeds kleiner, onder de jeugd in Nederland al helemaal. De vraag is of dit erg is. Is het erg dat we het verleden achter ons laten liggen en op de toekomst focussen?

Het is zo dat als we nu naar de wereld kijken we ons bijna in een derde wereldoorlog wanen. Misschien wordt de oorlog niet direct uitgevochten op Europees grondgebied, maar de gevolgen hiervan zijn  duidelijk te merken in onze samenleving. De terroristische aanslagen van de afgelopen tijd in Europese landen zijn hier het duidelijkste voorbeeld van. Het is dus goed dat we ons richten op de problemen die nu spelen en hier een oplossing voor aan het zoeken zijn? Maar hoe moeten we die oplossing vinden?

Het was in de jaren na de oorlog niet denkbaar dat er ooit weer een extreemrechtse partij aan de macht zou komen. Nooit meer eenzelfde situatie als deze, werd gedacht. Maar als we nu naar de wereld kijken, zien we dat extreemrechts weer gevaarlijk snel terrein aan het winnen is. Zie hier voor mijn bericht hierover. Misschien kun je stellen dat dit komt doordat veel mensen geen directe connectie meer voelen met de tweede wereldoorlog. Niet meer beseffen dat de situatie die toen speelde, nu weer zou gaan kunnen spelen als het doorgaat zoals het nu gaat.

Bewustwording van de tweede wereldoorlog is juist nu nodig. Als de jeugd, waaronder ik behoor, bewust wordt gemaakt van deze tijd, kan dit bijdragen aan een stoppen van de opmars van extreemrechts. Als we ons weer bewust worden van het feit dat Hitler aan de macht is gekomen door in te spelen op de problemen die toen speelden en dat hij de schuld van deze problemen aan het joodse volk gaf. Want nu gebeurt hetzelfde. Niet de joden, maar de vluchtelingen en moslims krijgen van extreemrechts de schuld.

Mijn opa is joods. De familie van zijn moeder zijn vrijwel allemaal omgekomen in de oorlog. Dit heeft ervoor gezorgd dat mijn overgrootmoeder een groot trauma aan de oorlog heeft overgehouden. Het is belangrijk om ons te beseffen dat het verhaal van mijn overgrootmoeder dat van velen anderen is. Niet alleen van mensen uit de tweede wereldoorlog, maar ook van mensen die vandaag de dag meemaken hoe hun leven letterlijk in puin ligt en hun hele familie kwijt zijn geraakt.

Wat zullen we denken als we over 75 jaar terugkijken naar de tijd waarin we nu leven? Zullen we denken hoe stom we gehandeld hebben; hoe we geïndoctrineerd zijn door mensen met mooie praatjes, maar praatjes met een verschrikkelijke inhoud?

Hoe kunnen we voor de problemen van vandaag een oplossing vinden? Leren van het verleden en hierdoor voorkomen dat het verleden zich herhaalt…