Een jihad voor de mensheid

Misschien is stoïcisme het beste samen te vatten in: acceptatie. Het accepteren van je lot, het kwaad en het onrecht dat je wordt aangedaan. Je niet eindeloos bezig houden met de vraag waarom het kwaad, want wie vindt er, buiten een biologisch of religieus antwoord, een antwoord op de vraag waarom het kwaad er is. In plaats van je met het waarom bezig te houden, is het belangrijk de vragen te stellen: hoe goed te zijn, hoe in te gaan tegen het kwaad?

‘Een jihad van liefde’ van Mohamed El Bachiri, vdi9789023468752.png
opgetekend door David Van Reybrouck, is misschien wel het beste te omschrijven als het werk van een stoïcijn. Iemand die zijn lot accepteert en niet vervalt in woede en haat, maar in de liefde, de liefde voor zijn vrouw Loubna. Zijn vrouw die door het leven beroofd werd, door iemand die wel vervallen is in haat. Maar Mohamad zegt over de terrorist: “Hij laat me koud, die kerel.” Hij haat de terrorist, niet. Het zou niet meer dan normaal zijn als hij zou zeggen :”Vervloekt zij die terrorist.”Maar hij zegt dit niet. Nee, hij noemt hem zelfs “een broeder”, maar “een broeder die een verkeerd pad heeft gekozen.” En daarom denk ik dat het onze taak is niet het pad van die terrorist te kiezen; het pad van haat. Nee, we moeten het pad van de liefde kiezen.

De goddelijke Liefde

Ik werd overvallen door ontroering. Zijn levensverhaal raakte me, dieper dan dat van menig ander. Een wijs man schrijft zijn levensfilosofie op. Zijn liefde, zijn boodschap , zijn opdracht, zijn geloof. Zijn geloof van Liefde. Liefde die ik met hoofdletter opschrijf, want zijn Liefde stijgt boven al het aardse uit en raakt mijn inziens de goddelijke Liefde. Een Liefde die tegen de kwade natuur van de mens ingaat, maar het goede opzoekt. Die hij betoonde aan zijn vrouw Loubna en nu aan de gehele mensheid. Een Liefde die niets anders kent dan goedheid.

Mohamed roept op tot humaniteit. Iets wat we in de huidige tijd maar al te vaak lijken te verliezen. Het lijkt alsof we ons laten lijden door angst, angst die bitter maakt. We verliezen onze gezamenlijke waarden uit het ogen. De waarden van broederschap, vrijheid en de gelijkheid van ieder persoon. Als we naar de ander kijken zien we alleen de verschillen in mening, religie en afkomst. Mohamed is niet iemand die alleen de verschillen ziet; hij ziet de overeenkomst die we allemaal delen: menselijkheid. We zijn allen mens, weliswaar met tal van gebreken, maar in staat tot nadenken. We hebben de rede, hetgeen ons het meest onderscheidt.

Het boek is klein en eenvoudig. Ik had hem in een uur uit. Maar Mohamad heeft niet honderden pagina’s nodig om de waarheid op te schrijven. Het boek is vele dingen: een gedicht, een pamflet, een humanistisch werk, een stoïcijns werk, een religieus werk, maar bovenal een werk van liefde.

De jihad van Mohamed El Bachiri is een jihad, een inspanning van en voor de mensheid. Het is een antwoord op de vragen die ik in het begin van deze recensie stelde: hoe te zijn en hoe in te gaan tegen het kwaad?
Het is zoals Mohamed zelf in zijn boek zegt:
“Gezegend zij de mensheid
Moge de liefde overwinnen.”