Iedereen weet het, de natuurwet van Leonard Cohen

Iedereen weet het, de natuurwet van Leonard Cohen

Ik schrijf dit artikel vlak na de eerste verkiezingsuitslagen en ben behoorlijk pessimistisch gestemd. Ervaar dit artikel als een waterval aan woorden, maar een waterval waar mijn inziens de waarheid in te vinden is.

Ik laat me niet graag in het hokje rechts of het hokje links plaatsen, want wat zijn deze begrippen meer dan inhoudsloze leuzen? Wel sta ik voor vrijheid en gelijkheid, in een vorm die door veel mensen als radicaal of links zou kunnen worden gezien. Ik had dan ook graag gezien dat de beloftes van GroenLinks waarheid waren geworden en deze partij de grootste was geworden. Dat zij het voortouw had mogen nemen om een kabinet te vormen, een kabinet waarin eindelijk een keer aandacht zou komen voor het klimaat en gelijkheid. Maar helaas: de peilingen zijn uitgekomen. De VVD is de grootste en Rutte blijft hoogstwaarschijnlijk premier.

Toch moet ik bekennen dat een overwinning van links voor mij als ‘lesser of evil’ had gevoeld. Ik heb al vele eerdere keren beschreven dat het huidige denken van mens, maatschappij en politiek desctructief is voor zowel dieren, als mensen, als de planeet in zijn geheel. Geld en groei gaat boven alles en dit systeem van denken wordt door iedere partij, van links tot rechts, ondersteund. Rechts legt de nadruk op de economie en vrijheid, links op klimaat en gelijkheid. Maar iedereen gelooft in het kapitalisme.

Het westen meende dat communistische landen niet democratisch konden  zijn, omdat een parlement alleen zou bestaan uit communistische partijen. Als dit klopt, dan zijn wij net zo min democratisch. De kiezer kan nu alleen maar kiezen uit partijen die achter het kapitalisme staan. Het verschil in de partijen ligt hem in nuance, details en nadruk. Radicale verschillen kan ik niet vinden.

De media riep: stem! En bleek succesvol; een opkomst van 77 procent. 77 procent van de stemgerechtigde die hun vertrouwen hebben gesteld op een politieke partij. Iedereen gelooft dat de partij waarop hij of zij stemt verandering zal brengen. Maar verandering zal er door onze ‘democratie’ niet komen.

‘Het is zinloos’ is het gevoel dat ik de afgelopen dagen heb. Het is zinloos om door te gaan met schrijven over het klimaat; niemand luistert. Het is zinloos om kritiek te leveren op de politiek; het systeem zal niet veranderen.
Maar toch blijf ik volle overtuiging dat het mijn plicht is om het goede te doen en daarvoor te strijden. Waarom? Omdat ik niet mee wil gaan in de hebzucht. Ik wil geen wereld waar straks oorlog, dood en verderf is. Wat zal mijn antwoord zijn aan de volgende generatie? Zal de wereld dan vol dood en verderf zijn? Moet ik bekennen dat ik ook ben meegegaan in de massa en heb bijgedragen aan de ondergang? Of heb ik alles eraan gedaan om verandering teweeg te brengen?

Het maakt me verdrietig om te zien wat voor een ellende er in de wereld is. Hoe het Westen Afrika leegplundert en vluchtelingen uit dit gebied het stempeltje ‘economische migrant’ geeft. Maar dit stempeltje klopt. Deze mensen zijn moeten vluchten enkel en alleen door onze economie. Het is onze schuld, het is onze schuld. Wij zijn degenen die de boel daar leegroven.

Ik ben een emotioneel persoon, het leed van de wereld grijpt me bij de keel. De emoties die ik voel maken me zwak in mijn strijdlustigheid. Ik krijg een afkeer van al het nieuws wat ik tot me neem.
Wat heb ik nodig? Muziek. Muziek van Leonard Cohen. Het nummer ‘Everybody Knows’, dat mijns inziens niets meer is dan een beschrijving van hoe het er aan toe gaat in de wereld. Een beschrijving van de manier waarop mensen handelen. Een manier die misschien wel op zo’n onlosmakelijke manier met de mensheid verbonden is, dat het een natuurwet geworden is. De natuurwet zoals Cohen hem beschrijft:

Everybody knows that the dice are loaded
Everybody rolls with their fingers crossed
Everybody knows that the war is over
Everybody knows the good guys lost
Everybody knows the fight was fixed
The poor stay poor, the rich get rich
That’s how it goes
Everybody knows

Everybody knows that the boat is leaking
Everybody knows that the captain lied
Everybody got this broken feeling
Like their father or their dog just died

De destructieve mens, een filosofisch essay over klimaatverandering

De destructieve mens, een filosofisch essay over klimaatverandering

Een van de zaken die me het meest na aan het hart ligt is klimaatverandering. Omdat dit een van de zaken is die het meeste impact heeft op het welzijn van de aarde, en daarmee ook op de mensen en dieren. Als de aarde over honderd jaar opgebrand en verdampt is, zijn er ook geen mensen die erop kunnen leven. Om nog maar te zwijgen wat voor radicale gezondheid gevolgen het veranderde klimaat de komende decennia op mensen en dieren kan hebben.

Eind vorig jaar werd duidelijk dat Donald Trump openbaar aanklager Scott Pruit zou aanstellen als hoofd van de EPA (United States Environmental Protection Agency). Pruitt heeft in zijn jaren als openbaar aanklager nota bene de EPA meerdere keren aangeklaagd en is een faliekant ontkenner van de klimaatverandering, iets wat in de huidige tijd spreekt van op z’n zachts gezegd pure domheid. 5 maart werd  bekend dat Trump tevens flink wil bezuinigen op het werk van de organisatie. Het werk van de EPA blijkt tevergeefs.
Amerika, nog steeds ’s werelds machtigste land, is cruciaal in het aanpakken van klimaatverandering. Als de Verenigde Staten niets eraan doen, heeft dit zo’n grote gevolgen dat het weinig zin heeft voor andere landen om te proberen een klimaat neutrale economie te creëren.

Een scenario gelijk aan dat van de V.S. dreigt in Europa werkelijkheid te worden. Rechts is bezig aan een opmars. Rechts offert alle milieuzaken op het altaar van de o zo heilige economie. En ondertussen warmt de aarde op…

Destructieve economie

Feit is dat vrijwel alles wat gebeurt geld kost en dit geld moet ergens vandaan komen. Burgers leveren een deel van hun salaris in bij de overheid en zo heeft de overheid de mogelijkheid om zaken te regelen.Maar: de overheid van veel landen geven meer geld uit dan dat er binnen komt en hierdoor moet er bezuinigd worden.

Althans, het bovenstaande klopt maar tot op zekere hoogte. In 2016 pompte de Europese centrale bank iedere maand 60 miljard euro in de economie om de economie ‘te laten draaien’. Dit zal de komende jaren uitgroeien tot 80 miljard euro per maand. Dit pompen is niets meer dan een bedachte term voor het laten ‘verschijnen’ van geld. Poef, het is er. Maar bepaalde medicijnen worden niet aan patiënten gegeven omdat ze te duur zijn, er wordt op onderwijs bezuinigd waardoor de kwaliteit ver beneden peil is en, in mijn ogen het belangrijkste, er wordt bijna niets aan het klimaatprobleem gedaan, omdat het in werking houden van de huidige economie het goedkoopste is en de overheid en bedrijven het meeste geld oplevert.

Een rasechte paradox. De Europese bank beschikt over magische krachten en kan geld laten ‘verschijnen’, blijkbaar hebben ze het licht gezien en beschikken ze over een toverspreuk, maar de overheid moet bezuinigen op zorg, onderwijs en milieu.

Geld is iets wat ten dienste van de mensen zou moeten staan. Het is een middel om te kopen wat je wilt hebben of je doel te bereiken. Maar ik raak er steeds meer van overtuigd dat geld en de economie, iets wat door de mensheid bedacht is en door de mensheid in stand gehouden wordt, het welzijn van de mensen, dieren en de planeet in de weg zit.

Destructieve maatschappij

De laatste decennia is de macht van de overheid verschoven naar globale bedrijven. De bedrijven hebben het geld in handen, daarmee de economie en omdat uiteindelijk bijna heel de maatschappij draait om geld, ook de macht.
Overheden zijn niets meer geworden dan marionetpoppen in de handen van de bedrijven en doen er zoveel mogelijk aan om het economisch klimaat zo optimaal mogelijk te houden. In de populaire media is er is nauwelijks een stem over die het kapitalisme in zijn geheel bekritiseert. Het communisme heeft gefaald. Communisten zijn socialisten geworden, socialisten neoliberalen.
Politici vervallen in symboolpolitiek, waar zo doorheen te prikken valt. We moeten vechten tegen discriminatie en onrecht zeggen politici, maar het blijft bij mooie woorden. Men doet niets.

Maar de schuld ligt niet alleen bij de bedrijven en overheden.
Derrick Jensen beschrijft in zijn boek ‘Endgame’ en een groot gedeelte van zijn toespraken, dat een industriële civilisatie niet duurzaam kan zijn, omdat het afhankelijk is van bronnen. Bronnen die uiteindelijk opraken en als het huidige consumptieaantal niet daalt en blijft toenemen, zal dit in een rap tempo gebeuren.
Wij als mensheid zijn zo afhankelijk geworden van producten die schade aan het milieu toebrengen, dat onze hele manier van leven schadelijk is. Het westen is de harmonie met de natuur kwijtgeraakt en we zijn afhankelijk geworden van de industrie. We zijn vergroeid met onze elektrische apparaten, 90 procent van het drinkwater wordt gebruikt voor de industrie, we eten gemiddeld 90 kilo vlees per jaar en dan heb ik nog maar het topje van de ijsberg genoemd.

Om onze aarde van de ondergang te redden is er een drastische hervorming van de maatschappij nodig. Een maatschappij waarin we terug de harmonie met de natuur vinden en niet alle dieren in onze ondergang meeslepen. Een maatschappij waarin we niet afhankelijk zijn van elektriciteit en auto’s, en de bio-industrie en geen schoon drinkwater gebruiken voor de industrie. Bovenal moeten we  breken met het idee dat geld het belangrijkste is, omdat door deze gedachte er vrijwel niets gedaan wordt aan het klimaatprobleem en de aarde kapot gemaakt wordt. Want het redden van het milieu zou alleen maar geld kosten en niets opleveren en daarmee schadelijk zijn voor het economische klimaat.
Er is een maatschappij nodig die niet geleid wordt door bedrijven en een destructieve economie, maar door personen die op basis van valide argumenten beslissingen nemen. Personen die kijken wat op lange termijn het beste is, zowel voor de natuur als mensen en dieren. Mensen die niet vervallen in populistische idealen, omdat een tevreden volk alleen weinig oplevert. Kortom: personen die rationeel handelen.
Maar feit is helaas dat mensen irrationele wezens zijn, die niet op basis van argumenten, maar op emoties reageren. We doen wat het beste voelt, niet wat het beste is.

Laat ik eerlijk zijn, het voelt best goed om alle informatie met een druk op een knop beschikbaar te hebben, niet uren te moeten jagen voor een beetje eten en te leven in een redelijk grote vrijheid, zaken die we te danken hebben aan het kapitalisme. Maar het is zeker dat de huidige situatie onhoudbaar is en ‘doomsday’ wellicht veel eerder arriveert dan dat we denken.

Het goede gevecht

Er zijn honderd stemmen die in me roepen de strijd aan te gaan tegen het kwaad en te vechten voor het goede. Maar hoe op te boksen tegen een menigte van zeven miljard mensen en immens grote bedrijven die de macht in handen hebben? Hoe verander je het denken en de natuur van mensen op een drastische manier? Hoe zorg je dat mensen bereid zijn om te luisteren?
Ik geloof zeer zeker dat een kleine groep mensen in staat is om verandering te brengen. Er zijn mensen te vinden die net als ik bereid zijn om te vechten voor het goede, ervoor willen zorgen dat het klimaat gered wordt en er terug gelijkheid komt onder de mensen.

Maar de geschiedenis leert dat het kwaad het maar al te vaak wint van het goede.
Karl Marx en Friedrich Engels publiceerden in 1848 het ‘Communistisch Manifest’ en introduceerden een nieuw politiek en economisch systeem dat in theorie voor de ondergang van het kapitalisme zou moeten zorgen en voor eens en voor altijd gelijkheid tussen alle mensen.
69 jaar lang regeerde het communisme in de Sovjet-Unie.
Het resultaat was geen gelijkheid, maar armoede in de Baltische staten, die er vandaag de dag nog steeds is, en honderd miljoen slachtoffers. Het kapitalisme begon na de val van de Sovjet-Unie aan de grootste opmars ooit. Waarom? Omdat het kwaad het in de Sovjet-Unie won van het goede.

Hetgeen ik hierboven heb beschreven maakt pessimistisch.De bloedige geschiedenis laat zien dat veel mensen egoïstische en kwade keuzes maken. De huidige politieke situatie belooft ook niet veel goeds.
Zit egoïsme en kwaad in de menselijke natuur ingebakken? Misschien dat er getraind psycholoog daar antwoord op kan geven.
De Bijbel, een van de boeken waar ik het meeste inspiratie uit haal, zegt dat dit zo is, maar ook dat de mens in staat is om goed te doen. Dat het leven van een mens als het ware een voortdurende strijd tussen goed en kwaad is. Of het kwaad of het goede overwint is aan de mens zelf.

Ik wil oproepen om optimistisch te zijn, want ik weet zeker dat de mens ook tot goed in staat is. We zijn in staat om liefde te tonen aan onze naaste, de meerderheid van ons probeert ethisch te leven. Zouden we dan niet in staat zijn om het goede te doen voor het milieu? Laten we er daarom alles aan doen om het klimaat te redden en ons te verzetten tegen het huidige economische- en milieubeleid.

Mijn laatste hoop

Politiek- en milieuactivisme is nu harder nodig dan ooit, maar of het ook succesvol zal zijn? Ik heb hier geen antwoord op.
Mocht het toch tevergeefs blijken, put ik hoop uit mijn geloof. Jezus Christus is volgens mijn geloof degene die in staat is om de mens van zijn lot te verlossen.

Maar ik zal blijven doorgaan met strijden. U ook?