Iconische beelden

Iconische beelden

Trouw kopte gisteren met: ‘Ook hij zal de oorlog niet stoppen’. Zie hier voor het artikel. Misschien kun je stellen dat deze titel niet objectief genoeg is voor een kwaliteitskrant, maar ik denk dat deze titel de mening van een groot aantal mensen verwoordt.

KIM PHUC VIETNAM

©AP Photo/Nick Ut

Vrijwel iedereen kent de foto van het meisje Kim Phuc in de Vietnamoorlog. Van top tot teen verbrandt. Met de blik van oorlogsleed op haar gezicht. Je kunt om dit soort iconische foto’s niet heen. Dit soort foto’s laten zien dat oorlog in essentie neerkomt op een hoop onschuldige slachtoffer. Mensen die er niet voor gekozen hebben dat hun overheid bepaalde keuzes heeft gemaakt. Mensen die een rustig  leven leiden. En het zijn vaak deze mensen die de grootste groep slachtoffer vormde. Het beeld van het meisje heeft in de jaren-60 een grote rol gespeeld in protest tegen de Vietnamoorlog en uiteindelijk het stoppen van deze oorlog. Uit deze verschrikkelijke foto is dan toch iets goeds gekomen.

syrian-boy-drowned-mediterranean-tragedy-artists-respond-aylan-kurdi-1

©Reuters

Vrijwel iedereen kent ook de foto van Alan Kurdu, het Koerdisch-Syrische jongetje dat dood op de kust van Turkije ligt. Een klein jongetje, veel te jong van het leven berooft. Waarom? Door het vluchten voor een oorlog waarvoor hij zelf niet gekozen heeft. Deze foto veroverde in ‘no-time’ het nieuws en speelde een grote rol in het veranderen van de publieke opinie over Syrische vluchtelingen. Echter, nu, bijna een jaar na dato, heeft niemand het meer over deze foto en is de publieke opinie weer drastisch aan het veranderen. Westerse burgers hebben de neiging om eerst aan zichzelf en hun eigendom te denken dan aan de veiligheid van mensen of hun humanitaire plicht.

Airstrike on Aleppo neighborhood kills eight, including five children, opposition activists say

©EPO

En nu weer heeft een iconisch beeld het nieuws overgenomen. Het grijpt je aan, die kleine jongen vol onschuld met de blik van wanhoop en verslagenheid op zijn gezicht. En dan reist de vraag op: zal deze foto net als de foto van het Vietnamese meisje, bijdragen aan vrede in Syrië. Mogen we verwachten dat de publieke opinie weer verandert en de verschillende strijdende groepen in Syrië hun wapens laten vallen? Ik denk dat we te ver heen zijn om dit te mogen verwachten. Syrië ligt voor een groot deel in puin, een groot aantal steden zijn nog steeds in handen van IS en Assad is nog steeds niet bereid om de macht op te geven. Dit iconische beeld laat zien wat nou echt het gevolg van oorlog is. Maar is dit genoeg om mensen over hun ego heen te laten stappen? Om macht voor humaniteit op te geven? Maar geld en macht zijn, naar mijn mening, de grootste drijfveer van deze wereld. Mensen willen macht bereiken en geld hebben en zijn bereid om dit ten koste van alles te laten gaan. Zelfs ten koste van miljoenen mensen hun leven en toekomst.

Dit laat een grote verandering zin in de manier waarop mensen zijn gaan denken. In de jaren-60 was vrijwel iedere jongere tegen de oorlog in Vietnam en sympathiseerde een groot deel mensen met het socialisme en communisme. De laatste jaren echter houden mensen zich niet meer bezig met een conflict dat niet op onze ‘eigen’ westerse grond afspeelt. We zijn verontwaardigt als er mensen omkomen bij een aanslag in Frankrijk of Duitsland, hoe erg dit ook moge zijn, maar realiseren ons niet dat het slachtoffer aantal in het Midden-Oosten dat van ons velen malen overschrijdt.

De foto laat niemand koud, maar zal waarschijnlijk over een paar weken weer vergeten zijn. We gaan allemaal door met ons eigen leven te leiden. Naar ons werk te gaan, voor ons gezin te zorgen en maken ons niet te veel zorgen over wat er in het Midden-Oosten speelt. We laten ons regeren door angst voor een aanslag bij ons in de buurt en xenofobie. Het vergeten van nieuws past in het huidige tijdsgewricht. We zijn altijd in beweging, staan niet langer dan een paar nietszeggende momenten bij iets stil. We zijn altijd bezig met verder te gaan, te groeien. En kijken niet terug naar het verleden. Terwijl we in tijden als deze juist van het verleden zouden moeten leren. Als we kijken naar de oorlogen die in het verleden hebben plaatsgevonden kunnen we leren wat we anders moeten doen om gelijksoortige omstandigheden in deze tijd te voorkomen. We leven in een rare wereld, waarin de kans dat extreem-rechtse politici aan de macht komen steeds groter en reëler wordt. Wat als de mensen die de tweede wereldoorlog hebben meegemaakt zouden kijken naar de tijd waarin we nu zouden leven. Een tijd waarin we weer een groep mensen de schuld geven van al onze problemen. Een tijd waarin het in de politiek niet meer draait om visie en langetermijndenken, maar om te schreeuwen met niet onderbouwde kreten.

Wat is nu het goede om te doen? Niet met de stroom meegaan en vasthouden aan onze humanitaire waarden. Beseffen dat het onze plicht is om onze medemens te helpen, ongeacht hun afkomst of religie. En te weten dat één daad van liefde het verschil kan maken. Houd deze iconische foto’s in gedachten terwijl u uw mening vormt over vluchtelingen. Want het woord zegt het al, hoe vaak het ook op een negatieve manier in de media is gebruikt, het gaat om mensen die gevlucht zijn voor oorlog. Een oorlog waar ze zelf niet voor gekozen hebben en het is onze taak, als rijke westen, om deze mensen een hoopvolle toekomst te geven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s